Ачып көрсөм турмушумдун китебин…
Барактары үнсүз.
Бирок үнсүздүктүн өзүндө
бүткүл ааламдын дем алышы жатат. Биринчи сапта — эч нерсе.
Эч нерседен — дем.
Демден — аң-сезим.
Аң-сезимден — «мен» деген иллюзия.
«Мен» дегенден — суроо.
Суроодон — жол.
Жол болсо башаты да,
аягы да жок. Ар бир бетте
мен өзүм менен жолуктум.
Бирок жолуккан «мен»
ар дайым башка «мен» экен.
Наристенин таң калуусу,
 эненин мээрими, адамдын тынчтыгы,
жеңүү менен жеңилүү —
баары бир эле дарыянын
толкундары гана.
Дарыя өзү токтобойт.
Токтогон нерсе —
аны караган көз гана. Убакыт бул китептин
калеми да,
кагазы да,
окуучусу да.
Ал жазат — мен окуйм.
Мен жазам — ал окуйт.
Бирок чындыгында
жазуучу да,
окуучу да
бир эле аң-сезимдин
эки көрүнүшү. Акырында түшүндүм:
китеп эч качан бүтпөйт,
анткени бүтүү деген түшүнүк
убакыттын ичинде гана жашайт.
Убакыттын сыртында
барак да,
сөз да,
окуган адам да
бир эле тынчтыкта эрийт. Ачып көрсөм турмушумдун китебин —
мен өткөндү эмес,
келечекти эмес,
ушул бир демди гана көрөм.
Ушул демдин ичинде
бүткүл китеп жатат.
Жана бул демди
толук сезген адам
мындан ары
китепке муктаж болбойт. Анткени ал өзү
китеп эмес,
китеп ачылганга чейинки
тынчтыкка айланат.